…
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, bir grup yüreği heyecanlı genç, kalemlerini yoldaş eyleyerek mürekkepleriyle yollarını çizmeye karar vermişler. Varmışlar; yazdıklarını bir araya getirip asıl olanı yapmış, insanlara ulaşmışlar.
Dergilerinin adı ADI YOK’muş.

“Artık şarkı söylemek değil, şarkı olmak istiyoruz.” sevdasına düşmüş, “Dünyayı kurtaracak bir cengâver mi lazım, buyurun benim!” yaklaşımıyla yola çıkmışlar. Zamanla yarı yolda bırakıp gidenleri de olmuş, kalemini, yüreğini kapıp omuz verenleri de…

2005 Baharında, “Bize her gün bahar” deyip bir ağaç daha ekmişler saksılarına. Bu ağacın adı da CARPE DİEM KİTAP olmuş…

ADI YOK sevilip okunmaya, ceplerde taşınmaya, gençlerin edebiyat dergisi olmaya devam etmekteymiş. Her sayıda şiirler, masallar, hikâyeler taşımış okurlarına. Genç kalemlerin yazılarına yer vermiş sayfalarında. Büyümüş, çoğalmış, ama “insanî” olmayı hiçbir zaman göz ardı etmemiş. Emekle ve umutla çıkmaya devam etmiş her mevsim. Ve burada da masal bitmemiiiş…