Gökyüzünün sonsuzluğuna karşın, açan her bahar için yüreğime menekşe ektim.
Kırıkların tamircisi, kalpsizlerin yaratıcısı, camdan kalplerin koruyucusu oldum.
Adımı sordular, “ Adım yok! “ dedim...
Kalbimde bir sığıntı gibi yaşamayı düşlerken, hâkimi oldular adsızlığımın…
Sayfa sayfa akarken şimdi, indikçe yüreğimin derinlerine, adımdan izlere rastlıyorum...
Her şeyin adı olduğu bu hayatta, ben adsız olmaktan memnunum diyorum!
Kesinleşmemiş her ifade, yoksunluğun belirtisi...
Elinde 48.mevsimim...
İçinde derde derman, aşka âşık var. Kollarınla sar ve kokla menekşemi, çevir yaprakları...
Durma öyle, Beni oku!